Page 73 - _Waskemeer 1993-1997

Hoeveel kilometers hi] de afgelopen-veer- - ··· ~ -g~b~r;n e~~~~;~~-Haulerwijkster
tig gelopen en gefietst heeft weet Huitema
bij benadering niet. "Ik ben de wereld vast
wel eens rond geweest", vermoedt hij.
Evenmin heeft hij er ook maar enig idee van
wat hij in de loop der jaren heeft bezorgd en
door de bus gegooid, maar dat zal allicht de
grootte van de vuilstort in de Weperpolder
benaderen. En dat alles tot z'n volle tevre-
denheid. Met zijn "Als ik het allemaal nog
eens over zou mogen doen zou ik morgen
weer bij de post gaan" wordt dat wel geillu- ·
streerd.
Het was niet direct de bedoeling dat de
jonge Huitema ruim veertig jaar geleden bij
de post kwam. Hij had de landbouwschool
erop zitten en assisteerde thuis regelmatig op
de boerderij. Er kwam echter op het hulp-
postkantoor in Haulerwijk ruimte voor een
reserve-hulpbesteller. ,,Als ik dan moest
werken kwam Halbertsma even op de motor
langs om dat te melden", herinnert Huitema
zich. Toen hij na z'n periode als dienstplich-
tig militair in Haulerwijk terugkeerde bleek
er net een besteller te zijn vertrokken.
NIEUWE OOSTSTELLINGWERVER
Auke Huitema kon dan ook als hulpbe-
steller aan de slag, na korte tijd werd hij
aangesteld als besteller. Dat betekende in die
periode dat er 's morgens om half zeven
werd begonnen. Als de eerste lichting was
bezorgd waren de bestellers tussendoor even
een paar uurtjes vrij, 's middags moest men
echter weer aan de bak voor de tweede lich-
ting. Als het een beetje meezat zat zo'n
dienst er dan 's avonds om een uur of zeven
op. "Vrijdagavond was de drukste dienst.
Dan moesten we binnen de bebouwde kom
de Nieuwe Ooststellingwerver rondbrengen.
De mensen buiten de bebouwde kom kregen
de krant op zaterdagochtend", vertelt Hui-
tema.
Vanuit Haulerwijk werd in die periode de
post nogmet vijfman bezorgd. Later, nadat
de groene bussen hun intrede· hadden ge-
daan, kon dat met vier. Er was sprake van
roulatiediensten, waardoor de bestellers
voor elke route regelmatig aan bod kwa-
men. "Tot voor een paarjaar geleden kende
ik elke inwoner. Ik hoefdemaar een naam te
horen en ik wist precies welk adres erbij
hoorde. Zonder mezelfop de borst te klop-
pen mag ik toch wel zeggen dat ik daar aar-
dig scherp in was".
1
denkt met veel genoegen aan "vroeger" te- 1
rug. Alles ging lopend of met de fiets.
"Toch was je min of meer een rijdend pos.t- 1
' kantoor. Zeker als we in Haule kwamen.
AOW, belastingen, postzegels, de postbode 1
regelde bijna alles". Auke Huitema heeft
dat desondanks als een heel plezierige tijd 1
ervaren. "Je had veel contact met de men:..-.
sen en bouwde ook een soort vertrouwens- 1
relatie op. Een sigaartje was vaak de belo-
ning. Er gingen dagen voorbij dat je bijna 1
met een hele doos sigaren thuiskwam".
1
ZAKELIJKER
1
Zeker de laatste jaren is er erg veel veran-
derd bij Tante Pos. "Je merkt dat het een 1
bedrijf is geworden. Het gaat nu toch alle-
maal wat zakelijker. Als we eerder een brief J
met een onvolledig adres kregen zochten we
dat even op. Het kwam altijd in orde, want 1
uiteindelijk had datyoor ons ook met de be-
1
roepseer te maken. Nu gaat zo'n onvolledi-
ge brief meteen retour afzender". . J
Vrijwel iedereen in Haule, Waskemeer en
Haulerwijk kende Auke Huitema, want de
postbode had altijd wel een kwinkslag in
petto. Daartegenover staat dat Huitema
.ook vrijwel alles van de mensen wist waar
hij post bezorgde. Dat kwam soms aardig
uit, want Huitema hield zich in z'n vrije tijd
veel bezig met de voetbalvereniging Hauler-
wijk. Waarvan hij trouwens ere-lid is. Het
ontging de PTT'er dan ook nooit als er er-
gens nieuw ingezetenen kwamen. "Dan
polstè ik nog wel eens even of er ook voet-
ballende gezinsleden waren. Dat deed ik
echter niet, als ze bijvoorbeeld de NCRV-
gids lazen. Dat werd vroeger meteen geko-
peld aan het niet op zondag voetballen".
De laatste twee jaar bracht Huitema de
post in Waskemeer rond. "Als je 55 bent
heb je het recht een wat gemakkelijker route
uit te kiezen. Nou moet ik zeggen dat ik al-
tijd het liefst buiten de bebouwde kom ben
geweest. Daar tref je ook de meeste mensen
buiten aan en kan er nog een een babbeltje
worden gemaakt". Auke Huitema kan ge-
rust een postbode in hart en ziel worden ge-·
ernoemd. Toch was het werk voor hem ook
echt over als hij thuiskwam. Hij praatte
maar zelden over. "Je moet je werk ook ver-
geten zijn als je thuisbent", vindt hij.
Van de minder · leuke ervaringen in z'~
postbode-loopbaan kan hij zich maar wei-
nig herinneren. Honden hebben hem ook
nooit angst ingeboezemd. "Ik geloof dat ik ·
eens één keer de broek kapot heb gehad en
een wond aan m'n bil, maar bang ben ik er
nooit voor geweest". Ook dat is straks alle-
maal afgelopen.
"Lichamelijk en geestelijk had ik best
nog wat langer kunnen blijven werken,
· maar ik stop nu ik nog .fit ben. M'n tuintje
krijgt straks wai meer aandacht en ik mag ·
ook graag in de schuur een beetje prutsen.
Het z,aJ echt wel evenwennen zijn dat ikniet
meer aan het werk hoef, vervelen zal ik me
zeker niet", vermoedt Auke Huitema.
-64-